jeśli dobrze się rozejrzycie w swojej okolicy to na pewno gdzieś znajdziecie jakiś pomnik czy tablicę ku czci czegoś albo coś upamiętniającą. W każdym kraju na świecie są pomniki i tablice, ale jakoś mam wrażenie, że u nas jest ich albo więcej, albo częściej się o nich mówi. Mamy tak wielkie zamiłowanie do pomników, że potrafimy o nie walczyć nawet jeśli nie znajdują się w naszym kraju. Czy to dobrze czy źle? Nad tą sprawą trzeba się głębiej zastanowić.
Temat pomników powraca w Polsce co jakiś czas i akurat przy okazji ostatniej wojny polsko-amerykańskiej zacząłem się poważniej nad tym zastanawiać. Nie będę się cofał do czasów usuwania pomników Lenina czy Stalina, bo nie mam prawa tego pamiętać. Warto jednak zauważyć, że już wtedy coś się takiego w narodzie narodziło, że jedni pomniki stawiali, a drudzy by je chętnie powysadzali w powietrze. Zacznę raczej od śmierci Jana Pawła II, który jeszcze za życia apelował żeby nie budować mu pomników. A co zrobili jego rodacy, którzy szczycili się, że słowa Papieża Polaka są dla nich drogowskazem? Nastawiali pomników gdzie się tylko da. Każda mieścina ma swój pomnik papieża, a jak nie pomnik to chociaż jakieś popiersie, tablicę, kawałek kostki, cokolwiek byle było z papieżem.