Ludzie z pasją #2 - Uwielbienie wysiłku

Szanowni Czytelnicy,
pierwszy epizod „Ludzi z Pasją” przyjął się naprawdę dobrze i w związku z tym z przyjemnością kontynuuję ten cykl. Jak możecie się domyślać czytając moje wpisy uwielbiam sport. Lubię się zmęczyć na siłowni, rowerze czy boisku, ale w porównaniu z moją dzisiejszą rozmówczynią jestem cienki jak szczypiorek. Przed Wami rozmowa z Izą, która uprawia jeden z najbardziej wymagających sportów czyli triathlon.

Cześć! Już na wstępie bardzo miło mi, że czytasz to co mam do powiedzenia o mojej pasji – triathlonie. Mam nadzieję, że moje słowa nakręcą Cię i zmotywują do jakiegoś sportowego działania! 

1. Zacznijmy od tego czym jest triathlon? Myślę, że większość ludzi mniej więcej orientuje się czym jest ten sport, ale może trafi się ktoś kto jeszcze nie wie.

Triathlon to połączenie pływania, jazdy na rowerze i biegania. Pomiędzy dyscyplinami zawodnicy wbiegają do strefy zmian, gdzie zostawiają rzeczy z etapu pływackiego, zakładają kask i zabierają rower a następnie po ukończonej części kolarskiej zostawiają rower i zmieniają buty na bieg. Oczywiście w zależności od potrzeb i dystansu przebierają się lub często też zabierają dodatkowe akcesoria na dalszy czas wyścigu np. okulary i daszek. Wszystkie potrzebne rzeczy zostawia się w strefie zmian przed zawodami w przypisanym dla zawodnika miejscu, w specjalnym koszyku lub w workach zawieszonych na wieszakach. Zawody rozgrywane są na różnych dystansach najpopularniejsze to sprint (0,75km/20km/5km), dystans olimpijski (1,5km/40km/10km), 1/8 Ironmana (0,475km/22,5km/5,275km), ¼ Ironmana (0,95km/45km/10,55km), ½ Ironmana (1,9km/90km/21km) oraz Ironman (3,8km/180km/42km) choć zdarzają się też inne warianty. Istotna jest również konwencja w jakiej rozgrywane są zawody – z draftingiem, dozwolona jazda na kole, czyli w peletonie, niedozwolone rowery czasowe lub bez draftingu – zasady odwrotne. Istnieje też odmiana triathlonu, gdzie etap kolarski odbywa się w terenie na rowerach górskich – cross triathlon. 

Na co marnuję życie? - o mojej pasji

Szanowni Czytelnicy,
tak jak obiecałem na facebooku rozwinę dzisiaj temat moich pasji, a konkretnie jednej z nich. Wspomniałem w ostatnim tekście (Życie boli #16 - Szczęście? - w oparciu o "Fight Club"), że nie lubię się ograniczać do jednej dziedziny i stąd też wiele zainteresowań. To, że jedną z tych pasji jest literatura to zapewne się domyślacie. To, że drugim z nich jest sport to pewnie też możecie wywnioskować. Jednak niewiele osób wie, że oprócz bycia kibicem i oprócz uprawiania sportu zbieram sportowe gadżety.

Już od dzieciaka lubiłem zbierać rzeczy. Nie myślcie sobie, że jakieś puszki czy makulaturę znosiłem rodzicom do domu, od takie różne zbieracze rzeczy, które dzieciaki w moim pokoleniu zbierały. Większość rzeczy, które kolekcjonowałem były możliwe do zdobycia w chipsach. Były to tazosy z Pokemonami, były karty z Dragon Ball, były jakieś historyczne karty. Problemem z takimi kolekcjami było tylko to, że trzeba było kupować chipsy, no a w konsekwencji je zjadać. Moja kolekcjonerska żyłka była bardzo silna już od najmłodszych lat i żarłem te chipsy jak głupi, a potem tyłem. Dla dziecka nie jest to dobre i w pewnym momencie zrezygnowałem z powiększania kolekcji w ten sposób i na jakiś czas moje zbieractwo umarło.